Cementy do osadzania prac stałych

Cementy stałe w stomatologii to kluczowa grupa materiałów przeznaczonych do trwałego osadzania uzupełnień protetycznych. Głównym zadaniem tego rodzaju materiałów jest zapewnienie długotrwałego, szczelnego i stabilnego połączenia pomiędzy tkankami zęba a odbudową protetyczną taką jak korony, mosty, wkłady koronowo-korzeniowe czy licówki.

Czym są cementy stałe?

Cementy długoczasowe to materiały wiążące do osadzania ostatecznego uzupełnień protetycznych. Materiały te tworzą trwałą i mocną strukturę, która wytworzona jest podczas reakcji chemicznej lub polimeryzacji. W odróżnieniu do cementów tymczasowych, ich usunięcie jest bardzo trudne i najczęściej wiąże się ryzykiem uszkodzenia uzupełnienia protetycznego. W praktyce stomatologicznej do długoczasowego osadzania prac stałych (szczególnie koron i mostów protetycznych) najczęściej wykorzystywane są cementy kompozytowe oraz cementy glasjonomerowe.

Cementy do osadzania prac stałych zazwyczaj występują pod postacią kapsułek, proszku, pasty lub w strzykawce samomieszającej.

Rodzaje cementów do osadzania prac stałych:

W zależności od składu i właściwości klinicznych, cementy stałe można podzielić na kilka głównych grup:

·       Cementy glasjonomerowe (szkłojonomerowe)
Charakteryzują się dobrą adhezją chemiczną do tkanek zęba oraz uwalnianiem fluoru, co wspiera profilaktykę próchnicy wtórnej. Najczęście wystepują w postaci proszku i płynu do zarabiania ręcznego. Najczęściej stosowane do cementowania koron i mostów np.: Fuji I

·       Cementy glasjonomerowe modyfikowane żywicą (RMGIC)
Łączą zalety tradycyjnych cementów glasjonomerowych z lepszą wytrzymałością mechaniczną i mniejszą wrażliwością na wilgoć. Najczęstsza  postać to połączenie proszku z płynem np.: Fuji Plus

·       Cementy kompozytowe (żywiczne)
Zapewniają najwyższą wytrzymałość oraz estetykę. Są idealne do cementowania uzupełnień pełnoceramicznych, licówek oraz prac protetycznych wymagających wysokiej estetyki i trwałości. Najczęściej występują w strzykawce samomieszającej- Max Cem, G-cem.

·       Cementy fosforanowe (cynkowo-fosforanowe) Klasyczne cementy o długiej historii stosowania, cechujące się dobrą wytrzymałością na ściskanie, choć bez właściwości adhezyjnych np.: Agatos S

·       Cementy karboksylowe (cynkowo-polikarboksylowe)
Wykazują zdolność chemicznego wiązania z tkankami zęba oraz dobrą biokompatybilność np.: Harvard  Polycarboxylat

Zastosowanie cementów dentystycznych stałych:

·       długoczasowe osadzanie koron i mostów protetycznych,

·       ostateczne cementowanie wkładów i nakładów (inlay/onlay), wkładów koronowo-korzeniowych

·      trwałe cementowania elementów ortodontycznych (np. pierścieni).

Cechy trwałego cementu stomatologicznego:

·         wysoka wytrzymałość mechaniczna

·         dobra adhezja do tkanek zęba i materiałów protetycznych,

·         szczelność brzeżna

·         odporność na rozpuszczanie w środowisku jamy ustnej,

·         łatwość aplikacji i odpowiedni czas pracy.

Wybór odpowiedniego cementu zależy od konkretnej sytuacji klinicznej

Jak dobrać cement ostateczny?

Dobór cementu powinien uwzględniać:

·         rodzaj uzupełnienia (metalowe, ceramiczne, kompozytowe),

·         warunki w jamie ustnej

·         wymagania estetyczne

·         siły działające w danym odcinku łuku zębowego.

Cementy stałe w stomatologii to fundament trwałych, bezpiecznych, estetycznych uzupełnień protetycznych. Odpowiednio dobrany materiał gwarantuje stabilność długoterminowość oraz estetykę wykonanego leczenia.